Registratielast of verbeterkans?

 

 

De weerzin in ons land tegen de registratielast in de zorg is enorm. Dezer dagen worden opnieuw landelijke fora en overlegcircuits benut voor pogingen een dam op te werpen tegen de jaarlijks toenemende vloed aan kwaliteitsindicatoren voor ziekenhuizen. Ieder die de vuistdikke boeken met indicatordefinities een blik heeft gegund zal zich deze reactie kunnen voorstellen en ik hoop van harte dat de pogingen succes hebben.

De geschiedenis leert evenwel dat deze stroom zich niet zo maar laat indammen. Ondanks overleg en verzet wordt het ieder jaar meer: meer indicatoren, meer uitvragende partijen, meer registreren en verantwoorden. Misschien heeft dat ook iets te maken met de onveranderlijkheid van het ‘tegen’-geluid. Want wat is daar nu aan veranderd, sinds de collectieve verontwaardiging over de eerste basisset prestatie-indicatoren van de Inspectie in 2003? Onvoldoende.

 

Meer versus minder

De discussie blijft te zeer steken in meer versus minder èn, natuurlijk, de verdeling van de toenemende kosten. Dat mag relevant zijn, maar zouden we niet ook eens spreken over het gebruik van kwaliteitsinformatie. Kwaliteitsinformatie hoort niet alleen een functie te hebben voor verantwoording. Indicatoren leggen immers ‘verbeterkansen’ bloot. Benutten we die wel voldoende?

Deze vraag verlegt het accent naar het ziekenhuis zelf. De organisatie moet er namelijk op ingericht zijn om verbeterkansen adequaat te onderkennen en feitelijke verbetering te realiseren. Zonder dat blijft verbeteren afhankelijk voor de persoonlijke goede wil van enkelen en zal van een structurele benutting van verbeterkansen niet gauw sprake zijn.

 

Willen, kiezen, kunnen

Gelukkig hebben de inzichten op dit gebied niet stil gestaan: we weten wat nodig is om ingericht te zijn op verbeteren. In de internationale Quaser study (iBMG e.a.), waaraan ik vele praktijkbijdragen mocht leveren, worden acht factoren op ziekenhuis- en teamniveau onderscheiden, waaronder cultuur en leiderschap, structuur, systeem en techniek. Willen, kiezen en kunnen, zou je kunnen zeggen.

 

Bezieling

We zouden meer moeten laten zien welke kwaliteitsverbetering we zelf willen en wat we inmiddels inzetten om die ook te kunnen realiseren. Waar wordt het beter voor de patiënt?
Alleen dan zal de discussie de bezieling krijgen die nodig is voor een echte stap voorwaarts.

 

Nico van Weert
Dr. Nico van Weert is Directeur Q! B.V.
Q! B.V. verzorgt Kwaliteitsadvies voor de leiding van zorgorganisaties en –professionals

 



Nieuwsgierig wat Q! voor u kan betekenen? Neem digitaal contact met ons op of bel met Dr. Nico van Weert, directeur, telefoon: 06 5757 6740.